Overzicht van de categorie: Recensie

Recensie: Nutshell

Gepubliceerd door:

van Ian McEwan

Wie aandachtig de literaire strapatsen van Joe volgt heeft het daar gelezen: de uitdrukking ‘in een notendop’ hebben we gewoon van Shakespeare gestolen. Ian McEwan weet dat natuurlijk ook, hij citeert uit Hamlet om zijn nieuwste roman in te leiden: ‘Oh God, I could be bounded in a nutshell and count myself a king of infinite space – were it not that I have bad dreams’. Niemand minder dan Hamlet zelf stuurde deze woorden de eeuwigheid in. En we ontmoeten nog referenties naar Hamlet in deze alweer zalige roman van McEwan: Trudy is de moeder (zie Gertrude, de moeder van Hamlet), en Claude, de minnaar van de moeder, zal wel verwijzen naar Claudius, de oom en latere stiefvader van Hamlet. Bovendien is de échte vader van de naamloze verteller een dichter, zij het een wat mislukt dichter (en uitgever van andermans poëzie). Verder lezen

Recensie: Cocaïne

Gepubliceerd door:

van Aleksandr Skorobogatov

Van cocaïne heb ik geen kaas gegeten (van scheve metaforen blijkbaar wel), geef mij maar een goed boek voor de lichte roes. Zoals ‘Portret van een onbekend meisje’ van Aleksandr Skorobogatov, een roman van een zo betoverende, frêle schoonheid dat de auteur het moeilijk zal hebben om dit nog ooit te overtreffen.

Dat hij toch daaraan werkt kondigt hij in een interview met Chris Ceustermans (Gierik & NVT, nummer 131, zomer 2016) al aan: na een periode van literaire droogte ‘schrijf ik nu veel sneller dan Rosemie (zijn vrouw en vertaalster) kan vertalen. Ze staat al bijna vijf boeken achter’. Verder lezen

Recensie: Cox oder Der Lauf der Zeit

Gepubliceerd door:

van Christoph Ransmayr

Cox erreichte das chinesische Festland unter schlaffen Segeln am Morgen jenes Oktobertages, an dem Qianlong, der mächtigste Mann der Welt und Kaiser von China, siebenundzwanzig Steuerbeamten und Wertpapierhändlern die Nasen abschneiden liess.

Wat denk je van zo’n openingsparagraafje, voor wie wil vertaal ik even boudweg uit de losse pols: Cox bereikte het Chinese vasteland onder slappe zeilen op de ochtend van die Oktoberdag waarop Qianlong, de machtigste man ter wereld en keizer van China, zevenentwintig belastingambtenaren en wisselagenten de neus liet afsnijden.

Is dat een entrée en matière of niet? Dat slappe, impotente van die zeilen van Cox, tegenover de potentie van de man die zevenentwintig neuzen laat afsnijden. Hiermee zet de schrijver in drie lijntjes al wat nog zal volgen in het juiste perspectief. Verder lezen

Recensie: Schaduw en vuur

Gepubliceerd door:

van Dimitri Bontenakel

Schaduw en vuur is een familieroman. En verdomd, als daar al op de eerste pagina geen Deedee opdaagt! Het zal toch weer niet waar zijn zeker, een herkauwen van Hugo Claus, hebben we daar nog niet genoeg onder geleden? Een pagina terugslaan en de titel van dit segment van de roman nog eens herlezen: ‘Het meisje en de imker – juli 2042’. Klinkt dat nu niet optimistisch – zomers? Komaan, de tanden erin! Helaas: dystopie alom: Deedee op de slaapkamervloer van een vieze, vervallen Brusselse loft. Een stel dreigende types, kolossen, alle drie, met een huid zo zwart dat zelfs het zonlicht er geen vat op kreeg. Hun ogen waren verborgen achter krachtige zonnebrillen. Deedee’s medebewoner, Stan, draaide zich op zijn buik en loste een rochelende kreun. Tsjonge, ’t wordt me het zomertje wel, daar in Brussel in 2042… Verder lezen

Recensie: Jef Van Extergem – Als rook over de bergen

Gepubliceerd door:

van Marc Andries

‘Historische roman’ staat op de vuurrode cover van het nieuwste boek van Marc Andries. Dat benauwde me vroeger altijd een beetje: kan ik wel geloven wat er staat, als de woorden ‘roman’ en ‘historisch’ elkaar vergezellen? Recent leerde ik dat die schrik voor niks nodig is: je kan ten eerste sowieso niet geloven wat er waar dan ook staat, de venerabele Oxford Dictionary bekroonde niet zomaar post-truth als het woord van het jaar 2016. Verder lezen

Recensie: Swing Time

Gepubliceerd door:

van Zadie Smith

Een nieuwe van Zadie Smith, ’t is altijd het wachten waard. Ik heb enkel haar debuut, White teeth (2000) en daarna On Beauty (2005) gelezen: twee opmerkelijke werkstukken. Daarbij kwamen nog The Autograph Man (2002) en NW (2012), en nu dan Swing Time. Swing Time, de titel speelt met de tijd én met de personages. Eigenlijk bestaat Swing Time uit twee romans die moeiteloos in elkaar overlopen. Verder lezen

Recensie: Het woord nabij

Gepubliceerd door:

van René Hooyberghs

De wereld van een begenadigde waarnemer

Voor een dichter zijn woorden altijd nabij, maar het woord lijkt zich soms in onbetreden gebieden te verschuilen. Dichten is altijd een ontdekkingstocht, en woorden – laat staan het woord – geven zich vaak niet gemakkelijk bloot. René Hooyberghs (1944) is een bedachtzame dichter die woorden niet zomaar verzamelt om ze in het keurslijf van een gedicht op te sluiten. Verder lezen

Recensie: Portret van een onbekend meisje

Gepubliceerd door:

van Aleksandr Skorobogatov

Op het schemerige gebied van jeugdliefdes werd ik niet bepaald verwend. Door omstandigheden was ik tijdens mijn puberteit op een katholieke school – toen nog ‘ongemengd’ – terechtgekomen, dus het marktgebied was al erg beperkt tot een paar buurmeisjes en de meisjes van de even katholieke school om de hoek, maar die werden ook kort aan de leiband gehouden. Toch was er zo rond mijn vijftiende een vriendinnetje met wie ik afsprak onder het uurwerk van het Centraal Station, waarom daar weet ik niet meer. Verder lezen

Recensie: De bekentenis van Adrià

Gepubliceerd door:

van Jaume Cabré

(Oorspronkelijk titel: Jo confesso, uit het Catalaans vertaald door Pieter Lamberts en Joan Garrit.) Van 2003 tot 2011 zat Jaume Cabré (Barcelona, 1947) in Matadepera, een dorp ten noorden van Barcelona, te schrijven aan Jo confesso. Acht jaar, maar dat klopt natuurlijk niet: aan die acht jaar is zonder twijfel heel wat studie en opzoeking en overpeinzing voorafgegaan. De bekentenis van Adrià is een van die zeldzame romans waarin je niet alleen een sterk verhaal, maar ook nog gratis een boeiende cursus Geschiedenis van de Westerse Cultuur krijgt ingelepeld. Verder lezen

Recensie: Batavia

Gepubliceerd door:

van Hendrik Conscience

Hij leerde zijn volk lezen! Ja, mij alvast wel, zij het niet op de manier die de bedenker van deze slogan had bedoeld. Toen ik elf was kreeg ik van mijn moeder het mooiste boek dat ik ooit had gezien. In een lichtgroene linnen band: De lotgevallen van Huckleberry Finn. Mark Twain! Ontelbare keren gelezen. Verder lezen