Ik ontmoette Madeleine in de foyer van de stadsschouwburg. Niet dat ik veel tijd in theaterzalen doorbreng, maar op die vrijdagavond in november mocht ik daar het podium op om een prijs in ontvangst te nemen. Voor een paar uur de illusie te koesteren met iets betekenisvol bezig te zijn; exact wat mijn gekneusde ego nodig had. Bovendien was het eten gratis en bracht mijn uitgeefster een vriendin mee die ik "misschien interessant zou vinden". "Noor, ik ben een gekwetst vogeltje. Druk mij alstublieft aan de borst," zeg ik tegen mijn uitgeefster wanneer ze met een kamerbrede glimlach op me komt toegelopen.
Ze kust de lucht naast mijn wangen. "Laat het sarcasme achterwege. Het staat je niet."
"Daar ben je," zegt iemand en ik voel twee borsten langs mijn arm strijken. Een vrouw met felrood gestifte lippen omhelst Noor. Ze is groot, heeft krul-lerig zwart haar als een krans om haar gezicht en onvergeeflijk lange benen onder die zwarte rok.
"Dit is Madeleine, mijn bondgenote, mijn geheime wapen," zegt Noor samenzweerderig.
De vriendin draait zich om. "Jij moet het prijsbeest zijn." Haar schattende blik hapert bij mijn kruis. Ik voel mijn scrotum tintelen; zoveel aandacht zijn ze daar beneden niet meer gewend. Als ze merkt dat ik haar in de gaten houd, grijnst ze. "Ja, ik ben een kruiskijkster." Ik vind haar meteen interessant.

Twee ploffende tikken tegen de microfoon en alle hoofden draaien zich naar het podium. De spreker prijst - en ik spreek even tussen aanhalingstekens -mijn kaal proza waarin geen letter te veel staat. Hij neemt woorden in de mond als 'hakken' en 'uitgebeend' - de schrijver als slager. U raadt het juist: ik verkoop voor geen meter.
"Let erop," sist Noor voor ik het podium opstap, "pootjes schudden en -" "- dank je zeggen, ik weet het. Maar je komt wel na moeder." Een halfuur later sta ik met het gietwerk in mijn handen weer met beide voeten op de tegels. Madeleine is alleen; Noor heeft zich tussen haar volkje genesteld.
"Tijd voor een glas." Ze plukt de prijs uit mijn handen, zet hem op de tapkast en bestelt twee whisky's alsof ze in haar leven nooit iets anders heeft gedaan. Ik sla haar gade terwijl ze het glas heft. Haar ogen worden troebel wanneer het spul in haar keel bijt. Ik verlang ernaar mijn mond op de hare te zetten, het vocht van haar glimmende lippen te zuigen. In plaats daarvan begin ik over mijn werk te vertellen.
"Ik ken je boeken, mijnheer de autobiograaf," onderbreekt ze me. "Twee ervan heb ik zelfs gelezen. Arachnida over je huwelijk en Antarctica over je scheiding." Ze bestelt een tweede rondje. "Maar ik ben in een gulle bui. Vertel op. Waar ben je nu mee bezig?"
"Bitter weinig. Sinds Antarctica heb ik geen letter meer op papier gezet. Een titel heb ik: Antagonista." En nu achteloos. "Maar de tegenspeler ontbreekt." We drinken tot de barman ons samen met het afval buiten zet. "Woon jij ver van hier?" vraagt ze. Ze wankelt en grijpt mijn arm vast. We doen er een uur over. Wanneer ik de voordeur openzwaai, loopt ze langs me heen. Ik volg haar de trappen op naar de slaapkamer. Zonder het licht aan te knippen, laat ik me in een stoel ploffen en herinner me mijn prijs die ergens op een tapkast staat. Madeleine is een schim in een hoek waar mijn dronken ogen niet langer vat op hebben.
"Dat doet me eraan denken," zegt ze terwijl ze uit haar rok stapt. "Wat?"
"Hoe slecht ik wel tegen drank kan." Ze schuifelt naar voor tot haar knieën de bedrand raken, laat zich op de matras vallen en blijft bevroren liggen. In de nachtelijke stilte zit ik op een houten stoel en vecht tegen de bedwelming. Mijn eerste nacht met Madeleine.

"Weetje watje probleem is? Geen seks."
"Wat bedoel je?"
"In je boeken doen de mensen het niet genoeg."
We liggen naast elkaar onder de lakens. Novemberregen klettert tegen de ruit. De drank van gisterenavond tikt met een klein hamertje tegen mijn porseleinen schedel.
"Ik ben een observator. Kijken, registreren. Nog eens kijken, registreren. Vrijen doe je niet als toeschouwer," verdedig ik mezelf. Bovendien viel er de laatste jaren bitter weinig te registreren, denk ik erbij. Zelfs nu, nu er een vrouw naast mij ligt, zijn we over de schrijverij aan het kletsen in plaats van elkaar het Guiness Book of Records in te neuken. Bespottelijk.
"Ik ben slecht in beschrijvingen," zeg ik om het onderwerp af te sluiten. "Als ik dus het laken van me afgooi, kan jij mijn blote lichaam niet in een tekst gieten?"
"Toch wel, maar het zou je geen eer aan doen." Ik steun op een elleboog en strijk een lok uit haar gezicht. "Ik zou via een omweg werken of zo. Ik zou -Ik zou naar de badkamer lopen, een emmer met koud water vullen en die over het bed leeggieten. En dan naar de blocnote grijpen. De strakgespannen lakens, je tepels die door de stof prikken, het kippenvel op je armen." Ze zucht. "Schrijven met een condoom om. Er is nog werk aan de winkel." "Hoe bedoel je?"
"Mijn naam is Madeleine. Maar ik wil wel een tijdje Antigone spelen." "Antagonista."
"Mij om het even." Ze stapt uit bed. Het laken glijdt met tegenzin van haar lichaam.
In het deurgat van de badkamer draait ze zich om. "Alles geregistreerd? Zorg dan maar voor koffie. Ik ga douchen." Haar tepels kijken elk een andere kant uit.

De eerste keer zadelt ze me met een verkoudheid op.
Wanneer ik zelf uit de badkamer stap, is ze weg. Haar lege kop staat op de vensterbank. Ze heeft een boodschap achtergelaten, een post-itbriefje op de kleedspiegel: Vanavond negen uur hier. Jij kookt. Zoveel hoop vervat in wat haastig gekrabbel.
's Avonds rennen we na het dessert naar boven.
"Dit moet open. Altijd."
Ze zet het slaapkamerraam op een kier, leunt met het voorhoofd tegen het koele glas. Ik besluip haar, duw mijn kin in haar hals, klem haar oorlelletje tussen mijn lippen en kietel haar oorschelp met zacht gefluister. Mijn handen schuiven onder haar blouse, betasten de welvingen van haar buikje, krauwen de haartjes onderaan. Het weerbarstige textiel van mijn broek spant zich steeds nauwer om mijn lid. Met haar bovenlip in een schalkse krul draait ze zich om. Ik wil mijn lippen op de hare drukken, maar ze ontwijkt me, lacht

plagend in mijn oren, mijn wang zweeft naast de hare, schuurt zacht langs witte donshaartjes, ik lik haar lippen, haar tanden, het puntje van haar tong. Met een hand streel ik haar zwarte krullen, de zachte huid van haar nek, terwijl mijn andere over het halskuiltje naar beneden glijdt - haar kloppende hart onder mijn vingertoppen - en een borst omvat. Terwijl mijn vingers knopen losplukken, kus ik haar hals, haar borsten, strijk met mijn lippen langs de afgetekende tepelhoven, als met een potlood omcirkeld, lik tot de tepel stijf op mijn tong ligt. Madeleine graaft met haar vingers in mijn haar, masseert mijn hoofd, duwt me dan van zich af. Haar ogen boren zich in de mijne. Hier staan we tegenover elkaar, in een bel van stilte, terwijl de koude binnenvloeit en zich in alle hoeken van de kamer nestelt. Een bevroren moment lang kijken we elkaar aan, alsof we nog een keuze hebben, voor we onze kleren uittrekken en op bed neerzakken. Als ik me over haar buig om het licht uit te knippen, onderschept ze me. Haar hand sluit zich stevig om mijn pik, met haar duim aait ze de strak gespannen voorhuid.
"Kijken en registreren." Ze trekt me neer.
Samen met mijn pijnlijk kloppende lid groeit het besef dat ik me niet lang zal kunnen houden. Alsof ze mijn tollende gedachten leest, trekt ze het kussen vanonder haar hoofd, strekt haar lichaam uit over de matras en spreidt haar benen. Ik laat me zakken, glijd met roodomrande glans langs haar dijen, huiver als ik haar glinsterende vulva raak, openduw. We houden elkanders blik vast tot mijn ooghoeken beweging in de kleedspiegel vangen, de beweging van twee lichamen, sidderende lichamen, schokkende borsten, mijn gekromde rug en de glazige blik in mijn ogen wanneer ik me leeggiet in haar schoot. "Het was lang geleden," zeg ik verontschuldigend en nestel me dicht tegen haar aan, mijn gloeiende wangen tegen de hare. Natte klissen kleven tegen haar gezicht, bezwete huid glibbert onder mijn handen. "Ga je computer halen," antwoordt ze.
"Wat? Nu?"
"Vingeroefeningen, mijnheer de schrijver. Je kan ze gebruiken." De tegels in de hal liggen koud onder mijn voeten. "Wat denk je?" vraag ik een half uur later.
Madeleine leunt tegen me aan en neemt de passage door die ik zonet bij elkaar heb getikt. "Je gaat te snel," zegt ze. "Het begin is goed, maar je maakt je er te snel vanaf."
"Sorry," zeg ik met rauwe stem. "Het was al zo lang geleden. Ik was bang te vroeg -"
"En op het einde speel je weer voor observator. Hier." Ze wijst de laatste passage aan. "Plots kijkje in de spiegel en is er die opsomming: lichamen, borsten, rug. Tsjak, tsjak. Zo is het makkelijk."
Mijn tweede nacht met Madeleine.

De volgende dag hangt Noor aan de lijn. Ze komt meteen terzake.
"Zo te horen is Madeleine bij je ingetrokken," klinkt het.
"Het gaat goed. Alle lof naar Noor, mijn cherubijntje met het trefzekere oog."
"Bedank me maar in je volgende boek. Ben je al begonnen?"
"Er staat nog niets op papier, maar dat duurt niet lang meer. Ik krijg elke dag huiswerk."
"Zo is Madeleine. Een vrouw met een missie."
"Hoe bedoel je?" vraag ik hoestend.
"Laat maar. Doe eerst iets aan die verkoudheid."
's Avonds ligt ze met het hoofd op mijn borst en haal ik mijn vingers zacht door haar krullen. Op de vloer liggen kleren, neusdruppels en leeggegeten bakjes meeneemchinees. Ze is kort over haar liefdesverleden.
"Mijn laatste vriend zag zichzelf liever dan hij mij zag," zegt ze. "Mijnheer de badmeester verkoos zijn zakdoek boven -" Ze legt een hand tussen haar benen.
De bewijzen van zijn slordige liefde vond ze samen met zijn zwemslip in de wasmand.
Later staat ze zichzelf in de spiegel te bekijken. Ze duwt haar borsten omhoog, alsof ze het effect van de zwaartekracht op haar lichaam wil bezweren.
"Wat schrijf je?" Ze recht haar brede schouders, trekt haar buik in.
"Vingeroefeningen," murmel ik terwijl ik toetsen indruk. De laptop ligt zwaar en warm op mijn kruis. "Een wedstrijdverslag van ons liefdesspel."
"Heb ik gewonnen?" vraagt ze met gespeelde schroomvalligheid.
Ze trekt de laptop van mijn schoot. Het scherm werpt een blauwe gloed op haar gezicht. Als ze de hele bladzijde heeft gelezen, vouwt ze het toestel dicht en legt het hoofdschuddend op de matras.
"Waardeloos," zegt ze.
Mijn derde nacht met Madeleine.

De ommekeer komt als we op een avond uitgenodigd worden voor een etentje bij collega's van haar. Eigenlijk houd ik niet van dergelijke feestjes, waar onbekenden zich afvragen waarom ze nog nooit van mij gehoord hebben, terwijl ze toch minstens een viertal schrijvers kunnen opsommen. Gelukkig komt de gastvrouw op het geijkte moment met nieuwe hapjes aanzetten. Na twaalven liggen we languit in de sofa.
"Mijn ultieme fantasie," herhaalt Madeleine. "Mmm. Even nadenken." "Jouw fantasie? Neuken in een spiegelpaleis! Aan alle kanten spiegels," brult haar collega.

"Je bent bedankt." Madeleine gooit een kussen. "Ander onderwerp graag."
"Ik was twaalf en ging bij een vriendinnetje spelen," begint de gastvrouw.
"Tineke heette ze. Tineke kende een nieuw spelletje. Met Fonzie."
"De acteur?" vraagt haar man.
"De hond," antwoordt de vrouw.
Ik begin over een Russische tsarina die zich met een lederen tuig aan een hengst liet binden, maar niemand is onder de indruk. Bedgeheimen willen ze, geen anekdotes.
Madeleines andere collega neemt aarzelend het woord. "Mijn ex-vrouw wilde dat ik het deed met haar imaginaire vriendin," zegt hij. Hij kijkt ons om beurten aan. "De eerste keer wilde ik best meespelen. Tot ze verwijten naar mijn kop begon te slingeren. Ze nam het me kwalijk dat ik bij haar vriendin niet … presteerde."
"Wat deed je dan?" Mijn nieuwsgierigheid is gewekt.
"Niets. Ze duwde me uit bed. Toen begon ze zelf met die vriendin. En zij kwam wel!"
Het is drie uur als we een taxi bellen en afscheid nemen.
"Ik moetje iets opbiechten," zegt Madeleine als ze naast me op de achterbank zit.
"Wat?"
"Straks," zegt ze. Ze vraagt de bestuurder vaart te minderen en knoopt mijn broek los.
De tikkende meter, Carly Simon op de radio en er schiet me plots iets te binnen. "Momentje," fluister ik terwijl ik steeds verder in elkaar krimp.
"Wat?" Verbaasd neemt Madeleine mijn lid uit haar mond.
"Secondje," kuch ik. "Even iets opschrijven." Ik haal pen en notitieboekje uit mijn binnenzak.
Een bedenkelijke blik. "Dat krijg je als je een schrijver een beurt geeft," zegt ze voor ze me helemaal opslokt.
"You're so vain, you probably think this song is about you." De bestuurder in duet met de radio.
Later vraagt ze de man langs haar flat om te rijden. Ze smoort mijn protest door haar tong in mijn mond te duwen. Ik proef mijn eigen zaad.
"Vanavond slaap ik thuis. Jij moet schrijven," zegt ze. "En ik moet naar het buitenland." Ze vertelt iets over quality control in hun nieuwe Roemeense fabriek. "Jij betaalt de rit," zegt ze voor ze het portier dichtklapt. "Tot over drie weken."
Thuis zet ik de radiator een graad hoger, kleed me uit, veeg de lippenstift van mijn penis en kruip achter de pc. Ik had een idee.

Als ik drie weken later met zakken vol boodschappen thuiskom, tref ik haar aan op het bordes, mijn vleesgeworden hitsigheid; een hand in de zak van haar met-bont-gevoerde mantel (made in Boekarest), haar lange benen gespreid, een geamuseerde blik in haar ogen. Ze snuffelt in de zakken. "Rode wijn, pepers, ansjovis, ijsroom." "Ik heb iets te vieren." Ik mik alles op het aanrecht. "Wat dan?" Ze graait naar een bokaal.
"Zeventig A4-velletjes." We stommelen de trap op. Ik duw haar de slaapkamer binnen.
"Iemand heeft zin," zegt Madeleine terwijl ze in een Spaanse peper bijt. "Oef. Pikant."
"Seks met ingrediënten vanavond?" Ik zet het venster wijd open. "Fellatio con chili? Jouw eikel in mijn peperhete mond." Haar tong smeert zaadjes over mijn tandvlees.
"Auw. Veel te moeilijke woorden?" Ik rits haar broek los. "Trek liever je kleren uit."
Ik blus haar brandende lippen, lik het sap van haar kin, mijn vingers kruipen langs haar bekken omhoog, ze hijgt in een futiele poging om haar bolle buikje op te spannen, mijn vingers betasten haar borsten - tepels bloeien onder mijn vingertoppen. Ik strijk langs haar trillende okselspieren, omvat haar schoudervleugeltjes, trek met mijn nagels lijnen over haar verstrakkende rug, tot aan haar broekje waar ik met een wijsvinger de kromming van haar bilspleet volg. Ik wacht een huiveringwekkende seconde lang. Ze hijgt als ik de driehoek die achter haar broekje schuilt in de kom van mijn hand sluit, een hand die ik plagerig weghaal als ze haar bekken naar voren duwt. Mijn vingers kruipen over de elastiek, volgen de krulletjes naar binnen, beklimmen de mons pubis, omvatten haar lippen, strelen, strelen en krabben tot ik haar met wijs- en middelvinger voorzichtig openmaak, binnendring en zachtjes op en neer beweeg. Hier staan we opnieuw, twee verstrengelde lichamen in een poel van licht, met een week geworden Madeleine die tegen me aanleunt en haar nagels in mijn vlees zet. Terwijl een schrale wind langs onze huid blaast, wordt ze helemaal warm en vochtig onder mijn gevangen vingers. Ik leg haar dwars over het bed, schik een hoofdkussen onder haar kont, lik haar borsten, trek een glimmend spoor langs middenrif, navel en de curve van haar venusheuvel. Ik stroop het broekje omlaag, haar lippen hangen als een roze tong naar buiten. Madeleine, haar trillende neusvleugels en de ademhaling in galop, drukt haar dijen tegen mijn oren en ik voel een lichte rilling langs haar ruggengraat trekken. Ik spreid haar benen, duw zacht haar knieën tegen haar borst, zet mijn mond op haar zwellende vulva, lik en zuig en drink, en terwijl Madeleine door mijn haar strijkt en haar handen als een kom mijn schedel omvatten, duw ik mijn tong diep in haar druppelende luwte, krul mijn papillen rond haar clitoris en beweeg sneller, steeds sneller, haar bekken komt omhoog, ze snikt, kromt haar rug, zacht leg ik een hand op haar trillende buikspieren en voel hoe ze als een snaar gespannen staat - heerlijk stromende seconden - tot ze knapt en als een lappenpop op het kussen neervalt.
"Onder spanning," hijgt ze.
"Wat zegje?"
"De ultieme fantasie, weet je nog?" Ze richt zich op, likt haar sappen van mijn kin. "Mijn lichaam op het net aansluiten. Hoe mijn borsten, mijn elektrische borsten, blauw opgloeien onder jouw handen. De vonken die knetteren als je in me komt."
Mijn Elektra. Ze duwt een hand tussen mijn benen, plukt aan de haartjes op mijn scrotum, beweegt de voorhuid op en neer tot mijn pik als graniet in haar handen ligt. Ze kronkelt zich onder me vandaan, duwt me op mijn rug, kruipt schrijlings bovenop me, haar ogen glinsteren als ze zich langzaam laat zakken en haar spieren zich rond mijn lid spannen, als een slangenbezweerder dwingt ze me te bewegen op het ritme van haar heupen, steeds wilder, mijn handen grijpen haar taille, omvatten haar wiegende billen, ze huivert als ik met een vinger op het stuitbeentje druk, de kringspier omcirkel en haar anus binnendring, steeds verder stuwen we elkaar de hoogte in, onze schokkende lijven, nat van de hitte, steeds hoger, tot ik barst en witgloeiend wegzink. "Beter," zegt ze wanneer ze de tekst heeft gelezen die ik na een adempauze heb liggen intikken. "Hier en daar een overdosis anatomie en soms hang je te veel de schrijver uit. Mijn Elektra?"
Samen luisteren we naar de nacht. Op het venster schitteren ijskristallen. De maan strooit kwikzilver over onze dampende lichamen. "Je maakt me nieuwsgierig naar de rest." De adem stolt tussen haar lippen. "Zeventig bladzijden op drie weken. Goede bladzijden. Ik heb ze naar Noor gemaild. Morgenvroeg heb ik een afspraak met haar. Zien hoe het verder moet."
"En dan mag ik ze lezen?"
"Dan mag jij ze lezen." Ik kruip dicht tegen haar aan.
Mijn laatste nacht met Madeleine.

Noor komt het kantoor binnengewandeld met zeventig bladzijden onder de arm. "De schrijverskramp doorbroken. Mijn felicitaties." Ze kust de lucht naast mijn wangen.
"Dus je vindt ze wel oké?"
Ze schenkt koffie, reikt me een beker, ploft in haar stoel en bladert door mijn tekst. "Het was even wennen. We zijn van jou geen fictie gewend."
"Ik had mezelf klemgereden met dat autobiografisch gedoe." "Die imaginaire vriendin. Je bent duidelijk ….. nieuwe horizonten aan het verkennen."
"De seks? Dat heb ik aan Madeleine te danken." Ik hef mijn beker. "Op onze vriendin."
"Over Madeleine gesproken." Ze laat de zin tussen ons in hangen.
Ongeveer rond deze tijd moet Madeleine uit de douche zijn gestapt. Misschien trekt ze wel een hemd van mij aan om in huis rond te lopen.
"Je moet weten," zegt ze aarzelend, "Je had al anderhalfjaar geen letter meer op papier gezet. Er was dat voorval met de kalmeermiddelen -"
"- een schreeuw om aandacht."
Ze negeert me. "Je was een schrijver die niet meer schreef."
Dit gesprek neemt wel een heel vreemde bocht.
"Ik had een - een afspraak met haar gemaakt; dit was voor ik je aan haar voorstelde."
Madeleine zou de keuken inlopen en misschien een van die croissants uit de oven nemen die ik voor haar had klaargemaakt.
"Madeleine was gewend aan een leven in het voetlicht," gaat Noor verder. "Zij speelde de hoofdrol in het schooltoneel, zij werd zwemkampioene, zij kreeg een kaderfunctie aangeboden nog voor ze afgestudeerd was." Haar ogen zinken naar de bodem van haar beker, alsof daar de juiste woorden liggen. "Goed, ik ga even met je mee," zeg ik. Ze cirkelt als een wesp om de jampot. "En toen?"
Ze haalt de schouders op. "Toen werd ze ouder. En ze werd niet meer gevraagd."
Knabbelend op een croissant zwerft Madeleine door mijn huis. Vroeg of laat loopt ze mijn werkkamer binnen en strijkt ze met een vinger langs de talloze boekenruggen. Misschien krult ze zich wel met een boek op bed. "We sloten een pact, Madeleine en ik," zegt Noor. "Ik zou voor een schrijver zorgen. Zij deed de rest. Een win-win situatie."
Het zou kunnen dat ze het boek na een paar bladzijden weer dichtslaat, dat haar oog op de laptop valt die ik op een stoel heb achtergelaten. "Een wat?" Madeleine, de bondgenote, het geheime wapen. "Zij zou voor Muze spelen, de man met schrijfkramp weer aan het schrijven krijgen. In ruil daarvoor eiste ze de hoofdrol op."
"Eerst seks, dan vingeroefeningen." De stem van Carly Simon in mijn hoofd. You had one eye in the mirror.
"Seks introduceren was haar idee."
Het zou kunnen dat ze de laptop op schoot neemt en op zoek gaat naar mijn zeventig bladzijden.
"Wat heb je gedaan?" zeg ik somber.
Er zal een glimlach om haar lippen spelen als ze begint te lezen. Maar dan zal ze merken dat ik niet haar lichaam, maar dat van een ander in een tekst gegoten heb. En de glimlach zal sterven op haar lippen.
"Een win-win situatie," herhaalt mijn uitgeefster.

Ik roep haar naam, maar niemand antwoordt. De keuken geurt naar croissants. Ik volg het kruimelspoor naar boven. De laptop staat opengevouwen op de slaapkamervloer. Ik zie de cursor knipperen op pagina twintig. Ze heeft de computer niet in een vlaag van woede op de grond gesmeten. Ook heeft ze mijn matras niet gevild met het nagelschaartje. Ze heeft de laptop weggezet, haar spullen bijeengezocht, zich in de badkamer verkleed en de deur achter zich dichtgetrokken.
Ik trek het venster open, snuif winterlucht.
"Zonde van de tijd," moet ze gedacht hebben.
Zonde.