Het Pijpertje is een bekende dienst in het Antwerpse en stelt een tiental vrouwen te werk. Op eenvoudig telefonisch verzoek komt een vrouw bij de klant aan huis waarop zij ogenblikkelijk aan het pijpen gaat. Om bij Het Pijpertje te mogen werken, mag de vrouw niet groter zijn dan 1,55 meter; ze mag niet roken en moet beschikken over een elektrisch aangedreven tandenborstel van het merk Braun. Haar leeftijd is van ondergeschikt belang. Ik heb één keer -en ik moet zeggen tot mijn volle tevredenheid - gebruik gemaakt van de diensten van Het Pijpertje. Ik belde het telefoonnummer dat op de folder staat en mocht binnen het half uur een pijpertje verwelkomen. Zij was inderdaad klein van gestalte en niet al te lelijk om in huis te hebben. Ik schatte haar een eind in de veertig en toch stoorde mij dat niet. Zij ging gekleed in verschillende lagen stof die heel haar lichaam bedekten en die met behulp van verschillende riemen elke toegang ontzegden. Het was duidelijk dat alleen haar mond toegankelijk was. Ze sprak nauwelijks. Ze verzocht me om plaats te nemen en mijn lid tevoorschijn te halen - alleen de gedachte aan Het Pijpertje had me van een erectie voorzien. Met een vochtig doekje maakte ze mijn penis schoon en smaakvol, waarna ze aan haar eigenlijke werk begon. Ik kan alleen maar oppervlakkig uitroepen hoe hemels dat was, hoe vakkundig zij mijn schacht en teelballen bewerkte. Op de folder staat niet zomaar geschreven: 'Het Pijpertje: waar ambacht en kunst samenkomen.' Na een tiental minuten waren wij klaar, waarop zij zorgvuldig mijn penis schoonlikte en het geld (24,99 euro) in ontvangst nam. Tot slot: Het Pijpertje werkt zonder condoom, maar de pijpertjes slikken niet door: zij verzamelen het zaad in de mondholte waarna zij het op een zakdoek uitspuwen, dus zoals men een goede wijn proeft. Naar verluidt beginnen de zaakvoerders van Het Pijpertje in het voorjaar met een nieuwe zaak die Het Beffertje zal heten.

Nog meer genot kon ik niet aan

Toen ik onlangs - het was héél lang geleden; laat ik zeggen: twee dagen - nog eens besloot om vlakbij het Centraal Station naar de beste peepshow van de stad te gaan, merkte ik meteen bij het betreden van dit cultuurindustrieel etablissement dat het beleid enigszins gewijzigd was. De forse neger die mij vriendelijk toelachte, nam mijn briefje van tien euro in ontvangst en gaf me vijf jetons weer. Ik protesteerde meteen door erop te wijzen dat ik geld voor mijn geld wilde, want zo was dit vroeger: toen kreeg de bezoeker voor zijn plezier echte eurostukken. De zwarte man wuifde achteloos met zijn immense hand. Ik mocht immers na mijn vermaak de jetons weer inruilen voor baar geld. Op het prikbord in de donkere, roodverlichte ruimte hingen zes foto's van minder of meer bevallige meisjes van uiteenlopende origines. De display rechtsboven deed het getal '4' opflikkeren en ik had geluk, want het meisje op de foto die vergezeld ging van hetzelfde getal was werkelijk bekoorlijk met een mokkakleurtje en kleine, rechtopstaande borstjes. Ik koos een hok helemaal links, liet mijn pantalon en ondergoed zakken. In mijn rechterhand hield ik mijn geslacht stevig vast en in mijn linkerhand hield ik een papieren zakdoek. Toen liet ik een jeton in de gleuf glijden waarop het rolluikje omhoog ging en ik Violetta, want zo heette dit meisje, op het ronddraaiend platform haar kunstjes zag verkopen. Ze deed wat meisjes in dat geval doen. Ze spreidde haar benen, bevingerde haar vulva, streelde haar borsten, draaide met haar kont. En ik masturbeerde volgens oeroude gewoonte en kwam halverwege de tweede jeton klaar. Ik sloot mijn broek en kwam bijna ogenblikkelijk tot een vervelend besluit. Daar stond ik met nog drie jetons op overschot. Ik wilde ze niet mee naar huis nemen, waar mijn lief ze kon vinden. Ik wilde ze ook niet bij de neger inruilen voor geld, want eenmaal uit dit hok wilde ik zo snel mogelijk het etablissement verlaten. De gedachte dat de neger mijn genot als van erg korte duur zou bestempelen, was evenwel ondraaglijk. Dus stak ik uit pure armoede de drie jetons na elkaar in de gleuf en keek negen lange minuten naar het gedraai en gestreel van Violetta, die op automatische piloot maar honderd procent professioneel een meisje verbeeldde dat zo wulps en sexy was dat ze een voyeur zou kunnen opgeilen. Ik keek er naar met mijn armen voor mijn borst gevouwen. Het spektakel-dat-niet-langer-spektakel-was-want-opgebruikt, deed me op de een of andere manier denken aan het leven.

De theorie is beter dan de praktijk

Ik heb er niet voor gekozen om een mens te zijn met net die bepaalde voorkeuren. Er zijn er die deze of gene voorkeur veroordelen, maar ik wind me daar niet over op. In mijn jonge jaren heb ik er zelfs naar verlangd om totaal buiten de normen te vallen. Ik zag de volstrekte abnormaliteit als de enige voorwaarde om een bijzonder mens te zijn. Wie afwijkend gedrag vertoont, kan er immers op rekenen dat hij tot een kleinere groep behoort dan wie zich beperkt tot aanvaard gedrag. Mijn seksualiteitsbeleving is altijd - al sinds mijn drie jaar! - ietwat vreemd geweest. Maar wat ik nu pas, op mijn dertigste, ten volle besef is dat de theorie beter is dan de praktijk. Ik heb me al in tal van seksuele experimenten gestort en maar heel zelden kwam ik daar voldaan uit. Zo overkwam mij onlangs het volgende. Ik had mijn broer al heel lang niet meer gezien en daarom, uit vreugde, schuimden we diverse cafés af. We hadden ergens een pizza gegeten en nu dronken we Grappa, een drank die mij tot waanzin brengt. In het laatste café zag ik mij gedwongen om mijn broer te verlaten. Want ik kon voor hem geen mens meer zijn: ik zag onscherp, sprak met dubbele tong en kon nauwelijks nog balanceren op de hoge barkruk. Ik walste naar mijn auto. Ik was al ver gevorderd op de snelweg toen een buitenissige fantasie zich van mij meester maakte. Ik keerde terug naar de stad en haalde in een bankfiliaal geld uit de muur. Dan volgt een black-out. Beelden die me af en toe voor de geest komen: met de auto tegen een muur gereden; de Schippersstraat in Antwerpen; verschillende hoeren om informatie gevraagd; met mijn hoofd op de straatstenen en bloed; twee keer vijftig euro. En vervolgens - ik word er soms nog wakker van - een enorme negerin die me de trap op duwt, die wijdbeens voor me gaat staan, mijn hand in haar kruis duwt en me zo verzekert dat ze wel degelijk kloten aan haar lijf heeft. Al na enkele minuten van onduidelijke handelingen stommel ik al vloekend de trap naar beneden. In mijn herinnering rijd ik van een hele rij auto's de spiegels eraf en raak ik op een of andere manier heelhuids thuis, waar ik dicht bij mijn lief kruip. Mij hoor je niet preken over de vrijheid van de mens.

Vrijheid, een gevoel