Voorstelling “Reis in Dromenland”

Gepubliceerd door:

witblokcover136x100
Reis in dromenland
Zaterdag 7 oktober om 16 uur in cinema Cartoon’s
Kaasstraat 4, Antwerpen

Wie zal jullie meelokken naar grenzeloze droomwerelden?
Anne Provoost, Bert Bevers, Willem Elias, Lies Van Gasse,  Patrick Lateur, Victor Vroomkoning, Gaea Schoeters, Sarah Michaux, Mel Hartman, Sylvie Marie, Peter Ghyssaert, Jenneke  Christiaens, Paul Claes, Tania Verhelst, Wim Vandeleene, Johan de Boose, Astrid Haerens, Jan Geerts, Lotte Dodion, Marc Van Knippenberg en David van Heek maken jullie deelachtig aan hun ongebreidelde fantasie en onverwachte droomsessies.

Verwelkoming: René Vanhove
Wakkere droomsessies en poëtische ontladingen van enkele auteurs
Kom, verdwaal in dromenland en ban elke nachtmerrie

Nadien ontnuchterende glazen der vriendschap, verhelderende babbels en frisse knipogen witblok  witblok

Recensie: En finir avec Eddy Bellegueule

Gepubliceerd door:

van Edouard Louis

E.LouisIk zie hier dat En finir avec Eddy Bellegueule in het Nederlands door de Bezige Bij werd uitgegeven onder de titel Weg met Eddy Bellegueule. Kijk, dat heb je nu met vertalingen. Ik neem aan dat vertalers vaak voor moeilijke keuzes staan. Bijvoorbeeld: vertaal je de naam van een personage of niet? Ik denk dat een betere vertaling zou zijn geweest: Rot op, Eddy Schonesmoel. En die naam dan door het hele boek ook voor het hoofdpersonage blijven gebruiken.  Je offert dan weer een ander aspect van de originele tekst op: het is belangrijk te weten dat Eddy Bellegueule niet zomaar een goed gevonden naam van een personage is, nee, Eddy Bellegueule, in ’t Nederlands – of toch minstens in ’t Vlaams – Schonesmoel, is de échte naam van de auteur van deze autobiografische roman. De echte Eddy Bellegueule nam niet alleen de naam Edouard Louis als pseudoniem aan, hij liet zijn naam ook officieel in Edouard Louis veranderen, je zou voor minder, zeker als je al lezend te weten komt wat aan die naamsverandering voorafging. Verder lezen

Zaterdag 24 juni 2017 voorstelling zomernummer Gierik & NVT 135

Gepubliceerd door:

cover135klJAZZ SPREEKT
Locatie: Jazzstudio Devrièrestraat 17-19, 2000 Antwerpen

Al sinds de tijd van Paul van Ostaijen vinden muziek en woord elkaar zowel in poëzie als in jazzy verhalen. De adem van de jazz, de geïmproviseerde taal van de bebop en van de free jazz inspireerde generaties schrijvers. Ook vandaag. U hoort en ziet woordmuziek van schrijvers en dichters Frederik Lucien De Laere, J.M.H. Berckmans (bij monde van zijn trouwe vriend/literair secretaris Geert Breës), Guy Commerman en Ward Mertens. Verhalende lyriek van vrije jazzmuzikanten Cel Overberghe en Francis Cromphout. Inleiding/presentatie: René Vanhove en Chris Ceustermans

Thema-auteurs: Annelies Verbeke, Adriaan de Roover, Jules Deelder, Willy Roggeman, J.M.H. Berckmans, Chris Ceustermans, Philip Meersman, Ivo Victoria, Karl Muys, Peter Holvoet-Hanssen, Renaat Ramon, Ward Mertens, Guy Commerman, Boris Vian, Cel Overberghe, Jan Landau, Frederik L. De Laere, Jan H. Mysjkin, Roger MJ De Neef.

Recensie: Nutshell

Gepubliceerd door:

van Ian McEwan

Wie aandachtig de literaire strapatsen van Joe volgt heeft het daar gelezen: de uitdrukking ‘in een notendop’ hebben we gewoon van Shakespeare gestolen. Ian McEwan weet dat natuurlijk ook, hij citeert uit Hamlet om zijn nieuwste roman in te leiden: ‘Oh God, I could be bounded in a nutshell and count myself a king of infinite space – were it not that I have bad dreams’. Niemand minder dan Hamlet zelf stuurde deze woorden de eeuwigheid in. En we ontmoeten nog referenties naar Hamlet in deze alweer zalige roman van McEwan: Trudy is de moeder (zie Gertrude, de moeder van Hamlet), en Claude, de minnaar van de moeder, zal wel verwijzen naar Claudius, de oom en latere stiefvader van Hamlet. Bovendien is de échte vader van de naamloze verteller een dichter, zij het een wat mislukt dichter (en uitgever van andermans poëzie). Verder lezen

Recensie: Cocaïne

Gepubliceerd door:

van Aleksandr Skorobogatov

Van cocaïne heb ik geen kaas gegeten (van scheve metaforen blijkbaar wel), geef mij maar een goed boek voor de lichte roes. Zoals ‘Portret van een onbekend meisje’ van Aleksandr Skorobogatov, een roman van een zo betoverende, frêle schoonheid dat de auteur het moeilijk zal hebben om dit nog ooit te overtreffen.

Dat hij toch daaraan werkt kondigt hij in een interview met Chris Ceustermans (Gierik & NVT, nummer 131, zomer 2016) al aan: na een periode van literaire droogte ‘schrijf ik nu veel sneller dan Rosemie (zijn vrouw en vertaalster) kan vertalen. Ze staat al bijna vijf boeken achter’. Verder lezen

Recensie: Cox oder Der Lauf der Zeit

Gepubliceerd door:

van Christoph Ransmayr

Cox erreichte das chinesische Festland unter schlaffen Segeln am Morgen jenes Oktobertages, an dem Qianlong, der mächtigste Mann der Welt und Kaiser von China, siebenundzwanzig Steuerbeamten und Wertpapierhändlern die Nasen abschneiden liess.

Wat denk je van zo’n openingsparagraafje, voor wie wil vertaal ik even boudweg uit de losse pols: Cox bereikte het Chinese vasteland onder slappe zeilen op de ochtend van die Oktoberdag waarop Qianlong, de machtigste man ter wereld en keizer van China, zevenentwintig belastingambtenaren en wisselagenten de neus liet afsnijden.

Is dat een entrée en matière of niet? Dat slappe, impotente van die zeilen van Cox, tegenover de potentie van de man die zevenentwintig neuzen laat afsnijden. Hiermee zet de schrijver in drie lijntjes al wat nog zal volgen in het juiste perspectief. Verder lezen

Recensie: Schaduw en vuur

Gepubliceerd door:

van Dimitri Bontenakel

Schaduw en vuur is een familieroman. En verdomd, als daar al op de eerste pagina geen Deedee opdaagt! Het zal toch weer niet waar zijn zeker, een herkauwen van Hugo Claus, hebben we daar nog niet genoeg onder geleden? Een pagina terugslaan en de titel van dit segment van de roman nog eens herlezen: ‘Het meisje en de imker – juli 2042’. Klinkt dat nu niet optimistisch – zomers? Komaan, de tanden erin! Helaas: dystopie alom: Deedee op de slaapkamervloer van een vieze, vervallen Brusselse loft. Een stel dreigende types, kolossen, alle drie, met een huid zo zwart dat zelfs het zonlicht er geen vat op kreeg. Hun ogen waren verborgen achter krachtige zonnebrillen. Deedee’s medebewoner, Stan, draaide zich op zijn buik en loste een rochelende kreun. Tsjonge, ’t wordt me het zomertje wel, daar in Brussel in 2042… Verder lezen